Bondia

Kon ta bai? Mi ta bon, hopi bon!

Jaja, als je 3 maanden op Curacao woont moet je je toch een beetje inburgeren. En dat gaat al redelijk.

Het eerste nieuws: mijn gips is eraf!!!!!!!! She can walk again! Ik moest dus dinsdag na dat ik was gevallen terug om het aan de specialist te laten zien. De specialist was er niet maar wel een leuke co-assistent die mijn foto's nog een keer bekeken heeft en die ook bevestigde dat er geen breuk was. Omdat hij vond dat mijn voet nog heel dik was (het zag er heel lelijk uit!) en omdat ik er nog pijn op had moest ik kiezen: week drukverband of nog een week gips. De assistent zei dat als het zijn voet zou zijn hij er gips om deed, dus luisterde ik maar braaf naar hem. Toen moest ik die volgende week dinsdag maar weer terug komen. Zo gezegd zo gedaan. Dinsdag weer vroeg opgestaan en naar het ziekenhuis gegaan, gelukkig hoefde ik niet lang te wachten en ik was al snel aan de beurt. We waren mijn foto vergeten en hadden geen doorverwijs briefje, dat hadden we niet nodig dachten we. Komen we binnen zit daar een dokter met zijn handen in zijn nek gesteund, voeten op de tafel arrogant te kijken. Een aardige assistent doet mijn gips eraf en de arrogante dokter vraagt naar mijn briefje of foto, ik uitgelegd dat we die niet hebben. De arrogante dokter kijkt nog arroganter en verveeld, trekt even aan mijn voet en zegt dat ik rustig lopen moet opbouwen en voorlopig niet mag sporten maar wel zwemmen, en ik mocht weer gaan en moest over vier weken maar naar zijn praktjk komen met de foto. Nu gaat het steeds beter. Ik loop op een kruk voor lange afstanden en zonder kruk voor korte afstanden. Mijn voet zag er trouwens niet uit nadat het gips eraf was gegaan. Een heel zielig enkeltje met een heel zielig kuitje met een hele dikke blauwe plek onder mijn voet en aan de zijkant. De kracht was volledig weg en daarom kan ik er ook nog niet lang op staan en op lopen. Maar gelukkig heb ik een privefysio buurvrouw die mij oefeningetjes geef en ik zwem veel dus het komt allemaal weer goed!

Gelukkig zijn papa, mama, Sjors en Coen op het eiland. Ze gaan helaas zondag weer weg maar hebben me goed geholpen. We hebben ook hele leuke dingen gedaan. Zo zijn we naar de boka's geweest, dit is aan het noorden van het eiland waar de zee heel wild is en dat spat dan tegen rotsen aan. We zijn naar veel strandjes geweest, naar klein Curaçao waar we heeel mooi hebben gesnorkeld (drie schildpadden, mooie grote vissen en een hele mooi zwart en met witte stippen pijlstaartrog, hoe tof?!!).

Verder ben ik toch vorige week donderdag en maandag naar stage geweest. Ik vond dat ik mijn neus moest laten zien. Al de kinderen keken heel ernstig toen ik de klas in stapte en er kwamen verhalen uit de kinderen over famillie, vrienden en de oom van de vriend van de vriendin van haar moeder die twee benen had gebroken.

Natuurlijk heb je ook veel aanspraak doordat je mank loopt. Zo waren we bij Zanzibar vorige week (een strand met een bar en tussen 5-6 happy hour met een leuk bandje dat speelt) en natuurlijk moest er gedanst worden. Zo kwam ik op de dansvloer op een strandbedje te zitten tussen alle mensen in. Er zijn foto's gemaakt.. En rare verhalen die je gaat vertellen omdat blijven hangen in een hangmat toch niet zo stoer is. Dus wat dacht je van gebeten door een haai en opgehaald door de traumahelikopter en twee dagen in coma? Of gewoon van een potje wilde seks met een Antilliaan??

Verder ben ik wel weer druk aan het stappen sinds mijn voet uit het gips is. Woensdag en donderdag De Tijd en gisteren weer Bermuda. De Tijd was vooral heel erg gezellig, zo heb ik een jongen gevraagd in De Tijd wat de tijd was. Helaas was het een beetje een domme jongen en begreep hij de grap niet. En eindelijk heb ik een nummer gescoord van een Antilliaan (helaas was hij niet dik) maar ik heb maar verteld dat ik niet mee kon gaan: ‘Sorry, ik heb een gekneusde voet, nee dat gaat hem niet worden' en Sas heeft hem later ook duidelijk gemaakt dat we er geen interesse in hadden.

Dat was het dan. Gelukkig dat mijn voet goed is afgelopen anders kon ik met gipsvlucht regelrecht naar huis en ik ben hier nog lang niet klaar.

Ayo dushi's, pasa un bon dia,

Mi ta stimabo,

Mirja.